Hey hey!

Wist je dat mensen met autisme en ADHD vaak onveilig gehecht zijn? Zowel angstige (waarbij je aanhankelijk bent en angstig wordt als je denkt dat mensen je zullen verlaten) als vermijdende (waarbij je mensen op afstand houdt en hechte relaties uit de weg gaat) hechtingsstijlen komen voor.

En natuurlijk trekken tegengestelde hechtingsstijlen elkaar vaak aan. In relaties leidt dit tot spanning en conflicten. 😵‍💫

En hier wordt het interessant: het is niet altijd makkelijk om een onderscheid te maken tussen hechting en ADHD. Dat komt doordat hechtingstrauma onze neurodivergente eigenschappen kan verergeren. Onze emotionele hoogtes en laagtes worden soms versterkt door onze ADHD, maar ook door onveilige hechting. En daardoor is het nog lastiger om gezonde relaties aan te gaan en te onderhouden.

Gelukkig kun je je hechtingsstijl veranderen! Enkele manieren:

• Accepteer je negatieve emoties en plan tijd in om stoom af te blazen. Je stemmingen en gevoelens kunnen alle kanten opgaan. Daarom is het belangrijk om manieren te vinden om te ontladen. Praat met iemand die je vertrouwt, beweeg, of probeer iets nieuws uit. Onthoud dat negatieve gevoelens tijdelijk zijn, en dat je jezelf of anderen daar niet de schuld van hoeft te geven.

• Wees lief voor jezelf. In het begin zal dit onwennig aanvoelen, maar maak er een gewoonte van om dagelijks iets positiefs tegen jezelf te zeggen. Het lijkt banaal, maar na verloop van tijd kan dit je helpen nieuwe, gezondere denkpatronen te creëren die je een beter gevoel geven over jezelf en je leven.

• Bespreek met je partner de invloed van hechting en ADHD op elkaar. Bijvoorbeeld, als je een angstige hechtingsstijl hebt, kun je emotioneler reageren op dubbelzinnige signalen. De neiging van neurodivergente personen om veel vragen te stellen in hun zoektocht naar duidelijkheid kan deze reactie versterken. Door deze patronen te herkennen en zeopenlijk te bespreken, kun je de communicatie tussen jullie enkel verbeteren.

• Verminder onzekerheid in je leven waar mogelijk. Onzekerheid kan uitdagend zijn voor neurodivergente mensen en kan angsten versterken, vooral in relaties. Creëer een dagelijkse routine en elimineer zoveel mogelijk onzekerheden, zelfs al gaat het om iets eenvoudigs zoals ‘s avonds een outfit klaarleggen voor de volgende dag.

• Overweeg (EMDR) therapie voor je relationeel trauma. Het is moeilijk om alleen aan je hechting te werken. Zoek daarom een (EMDR-)therapeut die zowel neurodivergentie als hechtingsproblemen begrijpt. Met de juiste ondersteuning kun je trauma uit het verleden overwinnen en sterke, kwalitatieve relaties opbouwen.

Ik ben een Belgische thirty-something vrouw die de diagnose ADHD en autisme op jonge leeftijd kreeg. Wat waren mijn schooljaren vreselijk. Pesten was een constante en ik leek nergens in te passen. Naarmate ik ouder werd, werden de dingen er niet gemakkelijker op, integendeel. De wereld was een lawaaierige, chaotische plek en ik voelde me altijd alsof ik erin aan het verdrinken was. Maar het moeilijkste deel? Dat waren relaties. Als kind begreep ik nooit helemaal hoe ik met mijn leeftijdsgenoten moest omgaan. Mijn gesprekken waren onhandig en stroef, en ik eindigde vaak met het verkeerde te zeggen op het verkeerde moment. Het was alsof ik altijd een stap achterliep, steeds een cruciale sociale aanwijzing miste die anderen intuïtief leken te begrijpen.

Een jaar geleden kreeg ik een nieuwe diagnose: posttraumatische stressstoornis (PTSS). Maar ik ben enorm veerkrachtig, dus stroopte ik mijn mouwen op en begon met EMDR-therapie. Na een jaar begon ik iets merkwaardigs begon op te merken. Sommige van de eigenschappen die ik altijd met mijn autisme had geassocieerd, leken een beetje te zijn vervaagd, terwijl bepaalde ADHD-symptomen erger werden. Het was alsof mijn hersenen een soort stoelendans speelden. Dit smaakte naar meer, en ik raakte gefascineerd door de wisselwerking tussen autisme, ADHD en trauma. Ik verdiepte me in de wetenschap en probeerde alles te lezen wat ik te pakken kon krijgen. Meer dan ooit praatte ik met andere neurodivergente mensen die soortgelijke ervaringen hadden doorgemaakt. Door dit alles leerde ik zoveel over mezelf en de manieren waarop mijn hersenen werken. En ik besefte dat ik een uniek perspectief te bieden had —een perspectief dat anderen zoals ik kon helpen. Dat is wat me inspireerde om TrauDHD te starten, een blog waarin ik het kruispunt van trauma, autisme en ADHD onderzoek aan de hand van persoonlijke verhalen, op onderzoek gebaseerde inzichten en praktische tips. Kom dus gerust mee op zelfontdekking en verkenning in de fascinerende wereld van neurodivergentie! Als je een verhaal hebt om te delen of inzichten te bieden hebt, wees dan niet verlegen - stuur me gewoon een berichtje! Laten we een gemeenschap creëren waarin we van elkaar kunnen leren, onze unieke sterke en zwakke punten kunnen vieren en samen kunnen groeien. Bedankt dat je deel uitmaakt van TrauDHD.